آری بانو

پاو دستانت را میبوسم و می دانم که باز میگردی به این ویرانسرا تا ببینی که مردت چه می نگارد بر صفحه ی دفتر خاطراتی که در آن تنها تو را پرستیده است .

آری

می دانم که می آیییییییییییییی

می دانم

زیرا که من تو را از پروردگارم ستانده ام نه از خودت

و می دانم  آن روز که می آیی جان و دلم را از برایت فدا خواهم کرد .

در انتضارت میسوزم و می گریم و مینویسم . و تنها دست به سوی پروردگاری بلند کرده ام که روزی چشمان زیبایت را به من بخشید و روزی باز ستاند .

حال از همان پروردگار میخواهم همانگونه که تو را به من داد و باز ستاند و دوباره داد و بازستاند . این بار نیز وجود نازنینت را به من بازگرداند تا شاید با لیاقت تر به آغوشت بکشم .

بانو

بیا که در حسرت لبانت تنها آتش مینوشم و چنان دیوانگان بر صحرای داغ و عطش دیده ی دلم به دنبال جای پاهایت میگردم تا شاید بیابم و بوسمش.

بانو بیا که دیگر چیزی از عاشقت باقی نیست . بیا که مسعودت سزاوار این هجران نیست .

اما اگر تو میخواهی ه جرم نکرده مجازاتم کنی باشد . ایرادی نیست چون تو تنها کسی هستی که بعد از خدایمان بر وجودم اختیار داری .

فرشته ی آسمانیم . می دانم که صدایم را میشنوی . پس بشنو فریادم را که می گویم مردت تا ابد مرد تو باقی خواهد ماند و بدان که اگر  دستانم دستان نازنینت را لمس نکند دیگر گرمای دستی نخواهد بود برای دستانم و آنگاه تنها خاک سرد کف قبر است که دستان مردت را خواهد فشرد .

بانوی من بیا که جانم فدایت .

بیا که انتظار ریشه هایم را خشکانیده است و دیگر چیزی ندارم برای فنا کردن .

و بدان که مسعودت در کنج این ویرانسرای غمکده آنقدر در انتظارت مینشیند تا بیای و در آغوشش بگیری  .

و اگر نیامدی به معشوقم قول میدهم که در کنج همین خرابه سر بر خاک نهم و بمیرم تا دست هیچ اجنبی به مردت نرسد . 

بانوی زیبای آسمانیم حال میخواهم با  آخرین فالی که از برای وجود پاکت از دیوان خواجه ی شیراز گرفته ام صحبتم را به آخر برسانم تا خود بدانی آخرین تکه های وجودم را نیز برای تو به انتها میرسانم .

جان بی جمال جانان میل جهان ندارد               هرکس که این ندارد حقا که آن ندارد

با هیچ کس نشانی زان دلستان ندیدم             یا من خبر ندارم یا او نشان ندارد       

بیا بانووووووووووووی من

بیااااااااا

MFA