موج ویرانگر

کمترین چیز که از چهره ی تو می خوانم

دل پاکی است که چون تکه ی الماس به شب می تابد

لحن آرام و دل دریایت

بارها روح مرا از غم و زنگار زدود

موج ویرانگر دریای نگاهت به افق

در گوشم غزلی زمزمه کرد که به خود بالیدم

وسعت صفحه ی پر نور نگاه ذهنت

مثل یک خورشید است

که مرا می خواند

 تا دل غم زده ام را سر و سامان بخشم

تو همان کس بودی که مرا فهمیدی

تا در آن فهم تو فهمیده شوم

و تو آنی هستی

که دل خسته و آرامم را

و هر آن چیز که در این دل بود

ساده تقدیم نگاهش کردم

و در این ثانیه های گذرا

آخرین حرف که من قدرت آن را دارم

تا که از عمق وجودم به تو راحت بزنم

تا همین حد که تمام شرر و شعر وجودم همه تقدیم تو باد .

MFA